Çocuklarımız Neden Bu Kadar Öfkeli?
Bu hafta şehrimizde yaşanan acı bir olay, hepimizi derinden sarstı. Bir okul ortamında yaşanan bu acı olay, yalnızca bir ailenin değil, toplum olarak hepimizin yüreğinde derin bir üzüntü bıraktı.
Her şeyden önce şunu açıkça ifade etmek gerekir: Hiçbir anlaşmazlık, hiçbir öfke ve hiçbir duygu, bu yaşananı açıklayamaz; Ayrıca “ergenliktir”, “çocuktur” diyerek belirtileri görmezden gelmek yerine, erken dönemde psikolojik destek almanın önemini de göz ardı etmemeliyiz.
Peki bu noktaya nasıl geliyoruz?
Son yıllarda çocuk ve ergenler arasında öfke, tahammülsüzlük ve şiddet davranışlarının daha görünür hâle geldiğini gözlemliyoruz. Bu durum tek bir nedene bağlanamaz. Çocukların davranışları; aile ilişkilerinden akran grubuna, dijital içeriklerden okul iklimine, duygusal gelişimlerinden problem çözme becerilerine kadar birçok etkenin ortak sonucudur.
Bir ruh sağlığı uzmanı olarak biliyorum ki, çocuklar yalnızca akademik bilgiye değil, duygularını tanımaya ve yönetmeye de ihtiyaç duyar. Ne yazık ki çocuklarımıza matematik problemlerini çözmeyi öğretiyoruz; ancak hayal kırıklığıyla nasıl baş edeceklerini, reddedildiklerinde ne yapacaklarını, öfkelendiklerinde kendilerini nasıl sakinleştireceklerini çoğu zaman öğretmiyoruz. Oysa öfke başlı başına bir problem değildir. Problem, öfkenin şiddete dönüşmesidir.
Çocukların ve ergenlerin sağlıklı bir duygusal gelişim gösterebilmeleri için yalnızca “Ne yaptın?” sorusunu değil, “Ne hissediyorsun?” sorusunu da duymaya ihtiyaçları vardır. Duygularını ifade edebilen, dinlendiğini hisseden ve sorunlarını konuşarak çözmeyi öğrenen çocuklar; çatışmaları yönetme konusunda çok daha güçlü beceriler geliştirir. Elbette her öfkeli çocuk şiddete başvurmaz. Ancak duygusal düzenleme becerilerinin desteklenmemesi, dürtü kontrolünde yaşanan güçlükler, sağlıksız rol modelleri ve iletişim eksiklikleri, risk oluşturan önemli etkenler arasında yer alır. Bu nedenle şiddeti yalnızca bireysel bir davranış olarak değil, önlenebilir bir halk sağlığı ve eğitim meselesi olarak da değerlendirmek gerekir.
Bu noktada sorumluluk yalnızca ailelere ya da okullara ait değildir. Çocukların ruh sağlığını korumak; ailelerin, eğitimcilerin, ruh sağlığı uzmanlarının ve toplumun ortak sorumluluğudur. Çocuklarımızın yalnızca notlarını değil, duygusal iyi oluşlarını da takip etmek zorundayız.
Çünkü bir çocuğun geleceğini belirleyen sadece akademik başarısı değildir. Duygularını yönetebilmesi, empati kurabilmesi, öfkesini kontrol edebilmesi ve sorunlarını şiddete başvurmadan çözebilmesi de en az bunun kadar önemlidir.
Bugün yaşanan acı olayın ardından yalnızca “Bu nasıl oldu?” diye sormak yeterli değil. Asıl soru şu olmalı: Bundan sonra benzer acıları yaşamamak için bugün neyi değiştirmeye hazırız? Çünkü çocuklar bir günde şiddeti öğrenmez; ama biz bazen yıllarca verdikleri sessiz sinyalleri görmeyiz. O sinyalleri fark etmek ise yalnızca ailelerin değil, hepimizin ortak sorumluluğudur. Çünkü güvenli bir toplum; yalnızca başarılı çocuklarla değil, duygularını tanıyabilen, öfkesini yönetebilen ve yaşamın güçlükleriyle sağlıklı yollarla baş edebilen bireylerle inşa edilir.
Uzm. Psk. Dan. Fatma Zehra Doğan
Gaziantep Haberler Gaziantep Sağlık Son Dakika News Narkoz haber
Gaziantep Haber, Narkoz Haber, Gaziantep Son Dakika, Gaziantep haberleri, Gaziantep ile ilgili son haberler, Gaziantep gündem haberleri, Gaziantep son gelişmeler
