Nükleer “Oyun”un Sonu: Kim, Kimi Kandırıyor?
Dünya, tarihin en garip, en ürkütücü ve bir o kadar da absürt “blöf” oyunlarından birini oynuyor. Bir yanda NATO’nun bitmek bilmeyen genişleme iştahı ve “biz her şeye hazırlıklıyız” pozları, diğer yanda Putin’in her başı sıkıştığında masaya vurduğu nükleer sopa. İnanın bana, bu iş artık bir strateji oyunu olmaktan çıktı, tam bir “akıl sağlığını koruma” testine dönüştü.
İşin aslına bakarsanız, nükleer silah dediğiniz şey, kullanıldığı an hiçbir anlamı kalmayan bir oyuncaktır. “Kullanırım bak ha!” diye bağırmak, aslında “lütfen beni ciddiye alın, artık başka kozum kalmadı” demenin en yüksek sesli halidir. Putin’in son günlerdeki doktrin güncellemeleri, kırmızı çizgileri bir silgiyle silip yeniden çizme çabaları, aslında iç kamuoyuna verilen “korkmayın, hala güçlüyüz” mesajından başka bir şey değil. Ama gel gör ki, bu mesajın karşı taraftaki yankısı çok daha tehlikeli.
NATO cephesine bakıyorsunuz; sanki her şey bir bilgisayar simülasyonuymuş gibi rahatlar. “Efendim, biz nükleer caydırıcılığımızı modernize ediyoruz.” Ne güzel! Modernize edince ne olacak? Daha hızlı, daha kesin, daha “temiz” bir yıkım mı sağlayacağız? İnsanlığın başına gelebilecek en büyük felaketin adını “modernizasyon” koyunca işin içine biraz daha medeniyet sosu eklenmiş oluyor. Oysa hepimiz biliyoruz ki, bir atom bombası, diplomatik nezaketle atılmıyor.
İşin toplumsal psikolojisi ise tam bir trajedi. Vatandaş, televizyonu açıyor; bir uzman, “kıyamet senaryolarını” sanki hava durumu raporu sunar gibi anlatıyor. Öbür kanalda bir başkası, “Rusya zaten blöf yapıyor, korkmayın” diyor. İnsanlar neye inanacağını şaşırmış durumda. Bir yanda artan fiyatlar, geçim derdi, diğer yanda “acaba başımıza nükleer bir şey düşer mi?” endişesi. Bu ikisi birleşince ortaya çıkan şey, modern insanın sessiz çaresizliğidir. Artık kimse yarınını planlamıyor, sadece günü kurtarmaya çalışıyor. Çünkü insanlık, kendisine “yok oluş” seçeneğinin sunulduğu bir dünyada, uzun vadeli plan yapma yetisini kaybediyor.
Asıl mesele şu: Taraflar arasındaki bu “nükleer bilek güreşi”, aslında birbirlerine duydukları güvensizliğin bir aynası. NATO, Rusya’nın yayılmacı politikasından korkuyor; Rusya ise NATO’nun kendi sınırlarına kadar gelmesinden “varoluşsal bir tehdit” çıkarıyor. Peki, bu korkunun faturası kime çıkıyor? Tabii ki, ne bu kararları alanlara ne de o büyük masalarda oturanlara. Fatura yine, dünyayı sadece haber bültenlerinden takip eden, çoluğunun çocuğunun rızkı için didinen o geniş kitleye çıkıyor.
”Nükleer silah bir caydırıcıdır” diyorlar. İyi de, bu kadar caydırıcıysa neden sürekli kullanmakla tehdit ediliyor? Caydırıcılığın mantığı, “o silahı kullanacağımı bil ki, kullanmama gerek kalmasın” üzerine kuruludur. Şimdi ise tam tersi; “kullanırım, bak dünya yanar” diye bağırarak kendi varlığını ispat etmeye çalışan bir irade var. Bu, bir intihar bombacısının “bakın kendimi patlatırım ha” diye bağırmasından farksız.
Sonuç? Sonuç ortada. Güvenlik kavramı, artık “hayatta kalmak” değil, “karşı tarafın yok oluşuna ne kadar sürede eşlik edebileceğin” üzerine kurulu. İnsanlık tarihi, aptallıklarla dolu ama bu seferki aptallık, bir sonrakini yazacak kimsenin kalmayacağı bir seviyede.
Velhasıl, masalardaki o büyük adamların ego savaşları, bizi nükleer bir kışa doğru sürüklüyor. Umarım, bu “tavuk oyunu” sonunda direksiyonu kıran biri çıkar da, hepimiz bu saçmalıktan sağ salim çıkarız. Ama unutmayın, tarihte direksiyonu kırmayı gururuna yediremeyenlerin sonu genellikle uçurum olmuştur.
İbrahim YILDIZ
Gaziantep Haberler Gaziantep Sağlık Son Dakika News Narkoz haber
Gaziantep Haber, Narkoz Haber, Gaziantep Son Dakika, Gaziantep haberleri, Gaziantep ile ilgili son haberler, Gaziantep gündem haberleri, Gaziantep son gelişmeler
NOT: “Bu yazının tüm telif hakları yazara aittir; içerikle ilgili doğabilecek her türlü hukuki ve cezai sorumluluk münhasıran yazara aittir.”
