logo

“Baba Mekansızdır”

Mezine Sirakaya

Mezine Sirakaya
info2@narkozhaber.com
“Baba Mekansızdır”
Her sabah olduğu gibi bugün sabahta telefonumu aldım ve şöyle bir gezintiye çıktım. Malum Sosyal Medya hepimizi esir aldı.
Sanko Holding Basın Danışmanı, Ekonomi Gazetecileri Derneği’nin (EGD) Yüksek İstişare Kurulu Üyesi Cengiz Halil Çiçek her zaman olduğu gibi yine faydalı bilgiler paylaşmıştır düşüncesiyle, sayfasında gezinmeye başladım.
BABA MEKANSIZDIR” diyordu, uzun ama bir o kadarda etkileyici bir yazının başlığında!
Soluksuz okudum.  Çünkü bende babamı 2015 yılında kaybetmiş ve yerini hiçbir zaman dolduramamıştım. Eminim bu yazıyı okuyan herkes, derin bir nefes almıştır. Göz yaşları yanaklarından dökülüp kalbini ıslatmıştır. Kalbim acıyordu ama  gururluydum. O benim BABAMDI.
Bazen keşkelerimiz olduğunu bile bile keşkelerle yaşamaya devam ederiz. Benimde keşkelerim var.
Keşke babam “Kızım çok özledim gel de göreyim” dediğinde “Çok uzak baba. Yazın izinde geliriz” demeseydim. Çünkü bir ay sonra o uzak dediğim yolu nasıl gittiğimi bilemedim. Gittiğimde babamdan kalan soğuk ve tebessüm eden bir yüz kalmıştı. Sadece hatıralarda kalan bir portre….
İşte değerli Cengiz Hali Çiçek’in o güzel yazısını okuyunca BABAM geldi aklıma… Keşkeleri yaşamamak için sevdiklerinizle bol bol vakit geçirin ve tadını çıkarın. Hayat inanın çok kısa Bende sizinle bu güzel yazıyı paylaşmak istedim. Mekanları cennet olsun..
İzninle güzel abim Cengiz Halil Çiçek:
BABA MEKANSIZDIR
Babam Memet Çiçek’i 14 yıl önce kaybettik. 21 Haziran 1937 yılında dünyaya gelen babam, 24 Ocak 2007’de uzun süredir direndiği hastalığa yenik düştü.
Şifa bulmak için katlandığı zorlukları anımsadıkça ürperirim. Doktorunun ifadesi ile aynı hastalığa yakalananlardan işte bu nedenle 6-7 sene daha fazla yaşadı. Mekanı Cennet olsun.
Adıyaman Gölbaşı’na bağlı Belören Beldesi’nde dünyaya gelen babam, Akçadağ Öğretmen Okulu’nda eğitimini tamamlamasının ardından atandığı Hakkari’de 2 yıl kaldıktan sonra, sırasıyla Gaziantep Ispatırın (Sarısalkım), İncesu ve Karahüyük köyleri, Balıkesir Manyas Salur Beldesi ve Gönen Doğancı, Mersin Tarsus Hacıbozan Köyü ve Mersin merkezde ilkokul öğretmenliği yaptı.
İlkokul 1., 3., 4. ve 5. sınıflarda öğretmenim olan babam, SINIFIN YA DA OKULUN DEĞİL, KÖYÜN ÖĞRETMENİYDİ. Öğretmen okulunda aldığı eğitim sayesinde köyün iğnecisiydi, pansumancısıydı, tamircisiydi, tesisatçısıydı…
Öğretmen Okulunda verilen eğitimle öğretmenden bekleneni her zaman eksiksiz yerine getirmek için çaba gösterdi. Bunları günümüzde sanırım masal niyetine dahi kimse dinlemez, merak etmez. İncesu Köyü’nde okul bahçesine diktiği ağaçları sulamak ve yaptırdığı beton Türkiye haritasının gölleri ve nehirlerine su vermek amacıyla kuyu kazarken, kardeşim Gaziantep’te hastanede ölümün kıyısında gezmiş.
Balıkesir Gönen Doğancı Köyü’nde verilen süt tozunu öğrenciler içmeyince bir bisküvi fabrikası yöneticileri ile ısrarlı çabaları sonucu görüşüp, süttozu karşılığında aldığı bisküvileri getirirken yüzüne yansıyan mutluluğu ilk günkü gibi anımsarım.
Babam Memet (Nüfus Memuru Mehmet yerine Memet yazmış) Çiçek, “başkasının radyosunun düğmesini açmayın, evin çocuğu, hanımı kırmış olabilir, dokunduğunuzda elinizde alabilir, izah edemezsiniz, mahcup olursunuz” derdi. Zamanla bunun ne kadar önemli telkin olduğunu çok iyi anladım.
Çalışmaya, şimdi çocukluk yaşı olarak gördüğümüz 18 yaşında başladığımda, babamın, “hırsızlık, yolsuzluk, ihanet, suiistimal gibi nedenler dışında hangi nedenle olursa olsun gel evladımsın, ancak bu saydıklarımla suçlanarak işinden çıkarılırsan, suçsuzum demek için dahi gelme” demesini unutabilir miyim?
Babam 14 yıl önce bugün aramızdan ayrıldı ama her vesile ile babamın bir anısını ailece paylaşırız. Gün olmadı ki, eksikliğini hissetmeyelim. Vefat ettiğinde 46 yaşında, üç çocuk babası olmama rağmen, eksikliğini hep yaşadım, yokluğuna alışamadım. Vefatından sonra kardeşlerimden iki torunu daha oldu, torununun çocuğu dünyaya geldi. Çocukları çok severdi, onları görmesini o kadar çok isterdim ki, anlatamam. İnanıyorum ki, çocuklar ömrünü uzatırdı.
Bu vesile ile bir çağrı yapmak istiyorum; hepimiz babalarımıza, annelerimize, yani atalarımıza mümkün olduğunca zaman ayırıp, onları yaşarken mutlu etmenin çabası içerisinde olmalıyız. Bunu bir lütuf olarak değil, adam olmanın, evlat olmanın gereği olarak yüreğimizde hissederek yapmalıyız.
Babamsız demiyorum çünkü o her anımızda aramızda ve varlığını hissettiren bir değerimiz. Babam, atam, sırdaşım, dayanağım, gücüm, hamim, alışkanlığım olan babamın madden aramızda olmadığı 14’üncü yıla giriyoruz. Ancak baba mekansızdır, atalarımızın mekanı olmaz. Vefat etseler de varlıklarını her zaman hissettirir, hiçbir zaman unutulmazlar.
Yakışıklı, sıcakkanlı, misafirperverdi, güzel giyinen, bakımlı ve hoşsohbetti. Öğretmenlik yaptığı köylere gittiğimizde ya da o köylerden birisiyle karşılaştığımızda babamdan sitayişle bahsedilmesinin gururunu yaşıyoruz. Babamla ilgili anlatacak o kadar çok anım var ki, her birisi hatırladıkça bana güç ve moral veriyor.
Baba Çınar Gibidir derler ya, aynen öyle. Babam her bildiğimi paylaştığım tek kişiydi, sırdaşımdı. Anlattıklarıma yanıt vermese de benim için dinlemesi yeterdi. Bir karara varmadan önce mutlaka görüşünü alırdım. Dolaylı olarak yönlendirsem de görüş sahibi olarak kendisini bilmesini sağlardım.
Zaman zaman haber yazarken evi arar, “Baba, haberde şöyle bir kelime geçiyor, yerine kullanabileceğim ifade konusunda sıkıntı yaşıyorum. Sen ne önerirsin” diye durumu anlatırdım. Babam, bugün piyasada bulunmayan sözlük ve kaynaklarından bakar, çok mutlu bir ses tonu ile arar ve detaylı olarak anlatırdı.
İtiraf ediyorum, babama telefonu açtığım sırada genellikle haberi tamamlamış ve geçmiş olurdum. O kelimenin yerine kullanılacak olanı değişik kaynaklardan bulurdum. Ama babamın, “Oğlumun bilmediği, benim bildiğim konular var. Benden öğrenmek istiyor” düşüncesini taşımasını ve mutlu olmasını isterdim. Verdiği yanıtı, hem de uzun izahlı yanıtını sonuna kadar dinlerdim. Akşam eve gittiğimde inanın babamın yüzünü daha mutlu görürdüm.
“Şunu alacağım ne dersin, bunu yapacağım sence uygun mu, çocuğun ismini ne koyalım” diye görüşünü alırdım. Hiçbir zaman “di”li geçmiş zamanla (aldım, yaptım) yanına gitmedim. O babam, yok sayamam ki.
Vefatından önce kendimizi muhakeme edecek süreci yaşadık. Babam vefat ettiği ana kadar açık bilinci ile bizlerle sohbet etti. Hatta İstanbul’da okuyan ortanca kızım Çiğdem’in finalleri olduğundan, ölümünü söylemememiz tembihinde bulundu. “Sen başta olmak üzere, hepinizden Allah razı olsun diye” bana ve kardeşlerime defalarca teşekkür etti. Öyle konuşmamasını söylememize rağmen defalarca bunu yeniledi.
Bir evladın babadan ve anneden ne alacağı olur ki? Almışız zaten alacağımızı, evladı olmuşuz. Bir evladın babaya ve anneye hakkını helal etmesi olur mu? Olmaz, olamaz. Evlat ne yapmışsa zaten az yapmıştır. Helal edilecek hak olup olmadığı mı konuşulur? Ancak ve ancak, günümüz veya bilgimiz yetmediği için sunamadıklarımız vardır.
Hasta olan babam için bildiğimiz ya da söylendiği kadarı ile yapılması gerekeni eksiksiz yapmak için çaba göstermemize rağmen, kaçınılmaz son görünmeye başlamıştı. O zaman şunu dilemiştim. “Allah’ım, babamın şifası için görmem ve duymam gereken bir yol varsa ayan eyle, ben anlayamıyorsam dostlarıma ayan eyle.” O gün ayan olmadı, çok şükür bugün de babamın o dönem tedavisi konusunda keşkem yok.
Keşkem yok ama pişmanlığım var. Kurban Bayramı 2007 yılı ocak ayının ilk haftasına denk gelmişti. “Canım çekti, bir sıkım çiğköfte yoğursana” dedi. Çok halsizdim. “Baba çok yorgunum, kolumu kaldıramıyorum” dedim. Sesini çıkarmadı. Vefatından aylar sonra halsizliğimin nedeni anlaşıldığında (kalın bağırsak kanseri) haksız olmadığımı anladım ama pişmanlığımı üzerimden bugün dahi atamadım.
“Bana iç yağı ile ciğer kavurun verin” dedi. Kendisine zararı dokunur diye yağsız hazırladık, yemedi. Gece de “kelle paça hazırladınız, ben de isterim” diye güçlükle mutfağa gidip dolaba bakmış, o gün hazırlanmamıştı. Pişman olmam bir şeyi değiştirmiyor ama şimdiki düşüncem diyor ki; her koşulda çiğköfteyi yoğurup ya da içeride kendisi görmeden yoğurtup, hazır olduğunda sen yoğurmuşum gibi neden götürüp yedirmedin? Zaten hastalığın son evresine gelinmişti, ciğeri neden istediği gibi hazırlayıp canı çekmişken yemesini sağlamadın? Kendimi bunun için affetmiyorum.
Bu vesile 1993’ün 24 Ocak’ında bombalı saldırı sonucu aramızdan ayrılan gazeteci Uğur Mumcu ve 2001 yılı 24 Ocak’ında resmi aracında silahlı saldırı sonucu şehit edilen Diyarbakır Emniyet Müdürü Gaffar Okkan ve koruma polisleri ile babamla aynı yıl, aynı gün vefat eden gazeteci, siyasetçi ve devlet adamı İsmail Cem’e de Allah’tan rahmet dilerim. Mekanları Cennet Olsun.
"Baba Mekansızdır"

Etiketler: » » »
358 Kez Görüntülendi.
#

SENDE YORUM YAZ

3+3 = ?

İLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK DİĞER KÖŞE YAZILARI

  • Artık kabuk bağlayan bu yara iyileşecek!

    22 Şubat 2021 Yazarlar

    Artık kabuk bağlayan bu yara iyileşecek! Bu Hafta Diyarbakır Annelerine destek olmak için Diyarbakır HDP İl Binası Önünde evlat nöbeti tutan anneleri ziyaret ettim. Bir çadır kurulmuştu. Çadırın kapısından içeri girdim. Önce ne diyeceğimi bilemedim. Kimi ağlıyor, kimi dua ediyor, kimi evladının fotoğrafını seviyordu. Irak Gara Şehitlerimizin anneleriyle daha dün burada evlat nöbetindeydiler. Nasıl iyi olsunlar ki! Çok üzgünler! Benim de açıkçası içim kan ağlıyordu. Yüreğime söz geçirememiştim. Soluğu evlat nöbeti tutan annelerimizin y...
  • Uçan Süpürge Uluslararası Kadın Filmleri Festivali

    16 Şubat 2021 Yazarlar

    Narkoz Haber’in Değerli Okuyucuları Merhabalar; 24. UÇAN SÜPÜRGE ULUSLARARASI KADIN FİLMLERİ FESTİVALİ ONUR ÖDÜLLERİ VE BAŞARI ÖDÜLLERİ BELLİ OLDU! 27 Mayıs – 3 Haziran tarihleri arasında 24. kez gerçekleşecek Uçan Süpürge Uluslararası Kadın Filmleri Festivali’nde Onur Ödülleri oyuncu Nur Sürer ve oyuncu-şarkıcı Zuhal Olcay’a, Bilge Olgaç Başarı Ödülleri oyuncu-şarkıcı Ayta Sözeri, oyuncu Demet Evgar, müzisyen Ekin Fil ile Köprüde Buluşmalar Yöneticisi Gülin Üstün’e, Genç Cadı Ödülü ise oyuncu Ahsen Eroğlu’na verilecek. İlki 1998 yılın...
  • Bu Vatan Uğruna Şehit Düşen Kahramanlara Bir Sözümüz Var Bizim

    16 Şubat 2021 Yazarlar

    Bu Vatan Uğruna Şehit Düşen Kahramanlara Bir Sözümüz Var Bizim Bu Vatan Uğruna Şehit Düşenlere Biz Sözümüz Var Bizim "Yıllarca seni bekledim "Bekle demiştin" seni bekledim, böyle mi gelecektin!" 5 yıllık bekleyişin ardından hasretle yankılanan feryadın son durağı:  Al yıldızlı bayrağa sarılmış tabuta sarılmak! 13 Şehidimizin ardından ne söylesek, yanan yüreğimizi nasıl söndürsek... Hain desen yetmez, Katil desen yetmez, Pislik desen yetmez yetmez... Hiçbir kelime bu katliamı anlatmaya yetmez. Bu Vatan Uğruna Şehit Düşen Kahraman...
  • “Eski TV Programlarına Geri Dönüş Başladı”

    01 Şubat 2021 Yazarlar

    Günümüzde televizyon programlarına katılanlar eski zamanlardaki kadar özenli değil… Galiba yavaş yavaş tekrardan eski TV programlarına  geri dönüş başladı. Bunların sinyallerini almaya başladık. Yeniden İbo Show'un başlaması sanat camiasının hareketlenmesine vesile oldu. Demet Akalın, Alişan ve Lerzan Mutlu’nun yaptıkları show programları sanatçılarımızın promosyon yapmalarına olanak sağladı. Yeni albüm yapanlarında yeni şarkılarını tanıtma fırsatını yakalamasına vesile olurken zamanında o eski Seda Sayan, Kuşum Aydın & Özlem Yıldı...